Actualiteit - Pagina 1097

Moto
TEST Kawasaki Z900: karaoke, whiskey en speed
Moto
TEST Triumph Speed Triple R vs. Triumph Thruxton R: the Battle of Britain

Wie het motorlandschap vandaag bekijkt, ziet een tweestrijd. Langs de ene kant heb je de high-tech machines, gemaakt met het oog op snelheid en sensatie. Aan de andere kant zitten de neo-retro’s die nog steeds bezig zijn aan een sterke opmars. Ook deze bakken bieden rijplezier, maar de looks zijn minstens even belangrijk. Triumph is het merk bij uitstek dat gesplitst wordt door deze scheiding van klassiekers en hypermoderne asfaltvreters en ik maakte de vergelijking tussen de Speed Triple R en diens oldschool tegenhanger, de Thruxton R. Op circuit, where else? “Hoezo, je gaat die bloedmooie Thruxton toch niet afjakkeren op Zolder?” is het eerste wat ik te horen krijg als ik de motoren uit de MaxxCamionette haal. Hoewel het nog vroeg is, staat het Inter-Track team al klaar om circuitrijders te ontvangen en vanaf de eerste seconde steelt de Thruxton de show. We zeiden het reeds in een eerdere test van de Thruxton en de Thruxton R: Triumph verdient qua design een dikke pluim voor deze motoren. Alle XSR’s, RnineT’s of andere neo-retro’s terzijde is er niets wat het totaalpakket van de Thruxton benadert. Over iedere ontwerplijn is nagedacht – in het bijzonder het kontje. My god, wat een kontje – en de afwerking is uitmuntend. De ‘R’ is het topmodel dat bovendien gepimpt werd met Öhlins-vering en Brembo-remmen, dus we veronderstellen dat ding niet enkel show, maar ook voldoende go in huis heeft.

18 augustus 2017 10 min
Testdrives
TEST Toyota GT86 Automaat: het gemis blijft

Een Toyota GT86 is een auto die ik nét niet zelf zou kopen. Of misschien toch wel, maar dan zal er altijd een gemis blijven. Op één belangrijk aspect na heeft deze coupé namelijk alles wat ondergetekende in een auto zoekt. Hij is niet te groot, niet te klein, licht, wendbaar en uitermate plezierig. En toch ontbreekt er iets… Toen de GT86 in 2012 op de markt kwam als bijna-identieke tweelingbroer van de Subaru BRZ, was zowat de enige échte kritiek dat de krachtbron niet kon inspireren. Een understatement. De atmosferische viercilinder boxermotor van Subaru-origine bleek een serieuze leegte in de lagere en zelfs middelste toerentallen te bezitten, met als gevolg dat de agressief uitziende Japanner niet bepaald een acceleratiekampioen kon worden genoemd. Onder het mes Intussen zijn er tal van speciale series van verschenen, ook bij Subaru, maar aan de 2-litermotor werd nooit grondig geraakt. En nu het model een facelift achter de rug heeft, is dat jammer genoeg niet anders. Toyota monteert wel een dikkere stabilisatorstang en andere dempers en veren voor een (nog) beter rijgedrag, maar op meer koppel of vermogen hoef je dus niet te hopen. Wat die facelift nog heeft opgeleverd? Vooral cosmetische ingrepen uiteraard, met als grootste blikvanger nieuwe led-achterlichten die hun grote Johnny-gehalte eindelijk kwijt zijn. Noteer ook een minieme uitbreiding van de veiligheidsuitrusting en enkele geslaagde aanpassingen binnenin, zoals een kleiner stuurwiel dat zowaar nog beter in de hand ligt dan dat uit het pre-faceliftmodel. En dat was al top…  Maar rijdt hij ook anders? Niet echt. Afgezien van het feit dat ik de manuele versie altijd zou verkiezen boven deze automaat met schakelpeddels – die het soms gewoon vertikt om te luisteren en al zeker met volgas – stuurt deze kleine coupé nog steeds messcherp, is de plezierfactor immens, de ESP zo ingesteld dat je veilig kan 'spelen' en de interactie tussen mens en machine fantastisch. Het gevoel van controle is er zelfs nog een beetje op vooruitgegaan en als ik goed ben, klinkt de GT86 anno 2017 ook beter. Maar dat gemis waar ik het eerder over had, is dus gebleven. Beneden 6.000 toeren per minuut gebeurt er bitter weinig en een er vaart in willen krijgen, staat gelijk aan veel aandacht trekken van omstaanders. En dan nog ga je er niet als een speer vandoor, wel integendeel. Nul naar honderd? 7,6 seconden en zelfs 8,2 seconden met de automaat. Da's bijna even traag als een VW Golf 1.5-liter turbobenzine met maar 150 pk in stal… Nu vraag je je misschien af waarom er dan geen turboversie van de GT86 bestaat. Daar zijn namelijk wel degelijk redenen voor. De installatie van een turbo en alles wat erbij hoort, zou de prijs en het gewicht van een dit model de hoogte induwen en dat is in strijd met het gedachtegoed dat Toyota met deze coupé wil uitstralen. Tja. Daarnaast claimen de Japanners dat een turbo de ideale balans en het lage zwaartepunt zou verstoren. En laar dat nu net de belangrijkste kenmerken van deze speelvogel zijn. Conclusie Wat Toyota ook beweert, de GT86 mist koppel. Een kleine sportcoupé die tot zoveel in staat is en 200 pk naast zijn naam zet, hoort sneller te gaan. Punt.

17 augustus 2017 1 min Joris Bosseloo
Wedstrijd
Wedstrijd: Car-Pass @ 10 Hours of Mettet
Moto
TEST Ducati Multistrada 950: Italiaanse Gründlichkeit

Soms denk je dat je alles gezien hebt in het motorwereldje, maar nét op dat moment beginnen ze nota bene bij Ducati over ‘redelijkheid en budgetvriendelijkheid’. Het high-tech merk bij uitstek dat als geen ander kickt op power en snelheid gooit het voor 2017 over een andere boeg met… gezond verstand? Daar lijkt het alleszins op wanneer Ducati’s marketing manager ons uitlegt dat de nieuwe Multistrada 950 een betaalbaar en gebruiksvriendelijk alternatief is voor wie de grote 1200 van het goede teveel is. Nu mag je zeggen wat je wil, maar niemand kan me wijsmaken dat de Italianen helemaal zelf met zo’n idee op de proppen zijn gekomen. Een goede, betaalbare motor zonder overdreven veel elektrische snufjes of pk’s klinkt gewoon te Duits. Iets zegt me dat hoofdaandeelhouder Audi invloed begint uit te oefenen op het Ducati-gamma en dat wordt nog eens versterkt door die andere grote nieuwigheid bij Duc, de nieuwe SuperSport. Terwijl de gemiddelde Italiaan de Panigale 1299 nog steeds een geschikte motor vindt om ’s ochtends naar de bakker te gaan, bestaat er ongetwijfeld een markt voor een sportieve, doch iets minder extreme Duc. RatioHet is natuurlijk nog een andere vraag of zo’n ‘redelijke’ Multistrada in de smaak valt en daarom trok ik richting Fuerteventura voor een eerste testrit met de nieuwe Multi 950. Voor ik in het zadel kruip, is het misschien niet slecht om een woordje uitleg te geven bij deze motor die een mix vormt van de Multistrada 1200 en de Hypermotard 939. Het rijwielgedeelte neemt namelijk een groot deel over van de grote Multi, met dat verschil dat alles een beetje minder opzichtig werd. Een stuk van de elektronicawinkel ging overboord, net zoals de prachtige enkelzijdige achterbrug. In de plaats daarvan krijgen we dus een dubbelzijdig exemplaar en een downgrade van het elektronicapakket – wat overigens nog steeds méér dan voldoende is naar mijn mening. Instelbare tractiecontrole, ABS, verschillende rijmodi,… je vind het allemaal terug via de ietwat ingewikkelde menu’s van het LCD-dashboard. Verder zien we volledig manueel instelbare veren i.p.v. de elektronische Ducaty Skyhook ophanging die we kennen vanop de Multistrada 1200 S. Tot slot noteren we ook een 19-duims voorwiel i.p.v. de gebruikelijke 17-duimer. HyperMultifunctioneelOp motorisch vlak werd de 1198 cc Testastretta motor ingeruild voor het 937 cc motorblok van de Hypermotard 939 en dat betekent toch wel een kleine streep door de rekening voor de paardenliefhebbers onder ons. In plaats van 160 pk moet de Multi 950 het doen met 113 pk bij 9.000 toeren en de koppelpiek bedraagt voortaan 96 Nm. Nog steeds voldoende om vlot van je plek te komen, al is het geschifte kantje van de Multistrada 1200 hier achterwege gelaten. Je moet zoals gebruikelijk om de 15.000 km je olie verversen en het kleppen stellen gebeurt iedere 30.000 km. Hoewel de dubbele uitlaatdemper van de 1200 werd verruild voor een enkel exemplaar, is er geen gebrek aan een diep dreunende desmo-soundtrack.

17 augustus 2017 6 min
Gocar marketplace
55.786 nieuwe en tweedehands voertuigen bij jou in de buurt!