38,5 miljoen dollar, inclusief kosten, of omgerekend zo’n 33 miljoen euro. Voor de meeste mensen is dat een absurd, ja zelfs obsceen bedrag. Voor de prijs van een honderdtal doorsnee huizen in België, kocht een bekende Amerikaanse verzamelaar een oude auto. Op 17 januari 2026 ging in Kissimmee, Florida, de Ferrari 250 GTO met chassisnummer 3729GT onder de hamer voor een bedrag dat nu al als “belachelijk laag” wordt bestempeld, als je tenminste weet hoe prestigieus dit model is…
Terwijl de schattingen van het veilinghuis richting 50 miljoen gingen en in privétransacties zelfs fluisterdeals van 70 miljoen circuleerden, klinkt deze verkoop als een regelrechte wake-upcall. Is dit het einde van een tijdperk? Een mechanische ingreep die niet in de smaak valt, een ongelukkig moment en een generatiebreuk: tijd om deze schokgolf van 33 miljoen te analyseren…
Mecum Auctions: een miscast?
Voor een Europese icoon van dit kaliber verwacht je een statiger decor, zoals Monterey of een themaveiling bij RM Sotheby’s. Mecum Auctions heeft nu eenmaal een uitgesproken Amerikaans karakter en zodra je buiten de VS kijkt, is de naam meteen minder bekend… Toch was deze veiling in Kissimmee de grootste ter wereld, met liefst 4.500 auto’s. En ja, Mecum wist twee jaar geleden nog een 250 California aan een recordprijs te verkopen. Maar een GTO speelt in een andere klasse – veel hoger – en past minder goed tussen de muscle cars die Mecum doorgaans aanbiedt.
Advertentie – lees hieronder verder
Tot slot was in de wandelgangen te horen dat de veilingmeester niet echt op dreef was. Het duurde maar liefst vijftien lange minuten om met moeite een bedrag te bereiken dat ver onder de verwachtingen bleef.
Verkopen in deze tijden: een foute inschatting?
En dan is er nog het moment zelf: met de oplopende geopolitieke spanningen en een economie die niet bepaald sprankelt, was hopen op 50 miljoen euro misschien toch iets te optimistisch…
Een GTO verkopen: specifieke handleiding
In de regel wisselen 250 GTO’s bijna in het geheim van eigenaar, via een piepkleine kring van wereldwijd erkende tussenpersonen. Toch zijn er uitzonderingen: sommige exemplaren doken wel op in prestigieuze veilingzalen, zoals bij RM Sotheby’s. Denk bijvoorbeeld aan chassis 3765 GT, dat in november 2023 onder de hamer ging (voor net iets meer dan 50 miljoen trouwens).
Bij de GTO’s geldt dan ook het omgekeerde van wat gebruikelijk is in de autowereld: hoe onberispelijker het verleden van een exemplaar, hoe groter de kans dat de auto discreet van eigenaar verandert en niet op een publieke veiling verschijnt.
Chassis 3729 GT: de witte parel
Op papier heeft chassis 3729 GT nochtans heel wat troeven. Hij werd nieuw geleverd aan de bekende Britse dealer John Coombs en is de enige GTO die Maranello in het wit verliet of, om precies te zijn: in Bianco Speciale. Een kleurafwijking die, op een auto van dit kaliber, doorgaans net voor een waardevermeerdering zorgt.
Ook het raceverleden is indrukwekkend: deze GTO werd onder meer bestuurd door legendes als Graham Hill en Roy Salvadori, en liet zijn sporen na op iconische circuits als Brands Hatch en Goodwood.
Vier schaduwvlekken op het blazoen…
De eerste is behoorlijk doorslaggevend, perfect begrijpelijk (en vrij klassiek) voor een racewagen: ondanks een certificaat van Ferrari Classiche is het originele motorblok in de loop der jaren verdwenen. De fabriek bouwde weliswaar een correcte replica, maar voor puristen die zweren bij matching numbers is dat een onvergeeflijke zonde. Zeker in deze prijsklasse.
Daarnaast werd de auto meermaals herspoten. Dat is op zich al geen troef, maar ook zijn algemene staat bleek allesbehalve onberispelijk…
Op fora klonk bovendien kritiek op het feit dat dit exemplaar rechtsgestuurd is, een van de negen op een totaal van zesendertig gebouwde GTO’s. Zou dat een rem zijn voor kopers die gewend zijn aan linksgestuurde wagens? Op het eerste gezicht misschien vreemd, gezien het mythische karakter van dit model. Maar in dit marktsegment zijn het vaak verzamelaars (of investeerders?) die jagen op de perfecte configuratie.
Tot slot circuleert het gerucht dat deze auto al vijf jaar stilletjes te koop stond… en dat er mogelijk nog andere exemplaren in de coulissen wachten.
De koper is bekend en verbergt zich niet
De koper mag zich zonder twijfel gelukkig prijzen na wat je gerust de hold-up van de eeuw mag noemen. Bijna 20 miljoen euro minder betaald voor een Ferrari 250 GTO? Dat zie je niet elke dag. En opvallend: in tegenstelling tot wat meestal gebeurt, trad hij meteen naar voren.
Geen mysterieuze figuur die via een discrete tussenpersoon handelt dus. Het gaat om David Lee: juwelenkoning, vastgoedmagnaat en Instagram-ster. David Lee is zowat het gezicht van een nieuwe generatie die de wereld van klassieke auto’s wakker schudt.
Voor hem is de GTO niet zomaar een pronkstuk om naar te kijken. Het is bovenal een krachtig instrument voor personal branding. Je mag er dus van uitgaan dat deze GTO niet verdwijnt in een Zwitsers kasteel of een ondergrondse opslagplaats. Nee, dit wordt gegarandeerd de ster van zijn sociale media.
Het eeuwige generatieprobleem
Misschien schuilt het echte probleem van de 250 GTO wel in een generatiekloof, een thema dat we eerder al uitvoerig behandelden. Voor miljardairs van veertig à vijftig jaar ligt de nieuwe heilige graal vaak bij een McLaren F1.
Daar komt nog bij dat deze nieuwe verzamelaars hun auto’s willen gebruiken en dus minder voelen voor zuivere racewagens. En laat dat nu net de essentie zijn van de 250 GTO: een pure raceauto. Al blijft zijn veelzijdigheid tot op vandaag bewondering opwekken.
Gedaan met deze heilige graal?
Nog niet. Volgens Tom Hartley Junior, een Britse specialist in exclusieve auto’s, bestaan er maar een tiental GTO’s die écht uitzonderlijk zijn. Wedden dat net die exemplaren, met de meest begeerde configuratie, ook in de toekomst records blijven breken?
Op zoek naar een auto? Zoek, vind en koop het beste model op Gocar.be
