Het hoeft niemand te verbazen dat het idee van de goedkope stadswagen vrijgesteld van regelneverij afkomstig is van ex-CEO van Renault Luca de Meo (geruggensteund door Stellantis, dat op dat moment kapiteinloos over de woeste baren van de auto-industrie voer). De man heeft een zwak voor kleine auto’s. Rond de eeuwwisseling lanceerde hij de Yaris in Europa, Toyota’s eerste stap in het onderste segment van de markt. Niet veel later ontpopte hij zich als de drijvende kracht achter de heropleving van de Fiat 500. En wanneer breidde Volkswagen uit naar een model onder de Polo met die nogal aparte Up? Inderdaad, toen de Meo er marketingdirecteur werd.
Luisterbereide oren
We hebben allemaal wel ergens een zwak voor, en bij de Meo zijn dat stadsauto’s van een dikke 3,5 meter lengte. Maar de E-car, zoals Europa zijn idee heeft gedoopt én onderzoekt op haalbaarheid, zal de beslagen Italiaan niet meer vanop zijn autotroon meemaken. Hij heeft onderdak gevonden bij de Franse luxegroep Kering. Maar goed, dat De Meo snel een paar luisterbereide oren vond bij Stellantis, is al evenmin een verrassing. Met Fiat en de Franse merken in de portefeuille is die groep groot geworden op stadsmussen.
De Duitse premiummerken zien het met lede ogen aan. Hun focus ligt op margemodellen. Op een uitgekleed stadswagentje is het vet gauw van de soep. En het op de markt brengen van ondergemiddelde veiligheid - want dat is de flagrante reden waarom kleine auto’s vandaag zo duur zijn volgens de Meo - kan uitdraaien op een kleine ramp voor het imago. “Doodskisten op wielen.” Ze zien de krantenkoppen al. Nee, laat een Duits merk de kleinst mogelijke auto bouwen en je krijgt de originele Smart: amper een luciferdoosje groot, maar volgestouwd met veiligheidstechnologie. En duur, natuurlijk. Want innovatie kost geld.
Advertentie – lees hieronder verder
Wet van Moore
De E-car zal nog niet meteen voor morgen zijn. De wettelijke procedures om een uitzonderingscategorie door de Brusselse hallen van Europa te loodsen, nemen jaren in beslag. Op een ogenblik dat de auto-industrie haar grootste omwenteling ooit meemaakt, zitten we dan al in een nieuwe realiteit. Misschien wel – ik zeg maar wat – zonder Fiat. Misschien wel met kleine Chinese auto’s waarvan de batterijprijs zodanig is gedaald dat ze een uitzonderingscategorie helemaal ondergraven. Goedkoop met alle toeters en bellen. Zoiets.
Vergis je niet: de wet van steeds goedkopere technologie door steeds meer schaalgrootte, alias de wet van Moore, geldt voor chips en digitale toepassingen. Voor technologie als verbrandingsmotoren is ze minder van toepassing. Maar de ontwikkeling van moderne veiligheidssystemen is erg afhankelijk van computerkracht. Tegen de tijd dat Europese bewindvoerders klaar zijn, is de kost waarover de Meo en Elkann kloegen misschien geen punt meer.
Statussymbool
Toch zijn er heel andere redenen waarom we dat kei-caridee maar beter vergeten. Kijk je naar hun concept (niet naar hun uitzonderingspositie qua belastingen of parkeerbeleid), dan zijn ze een puur Japans product. Hokjes op wielen. Een cultureel verschijnsel dat zijn legitimatie haalt uit een woonbeleid waarbij metropolen, krappe openbare ruimte, te weinig parkeerplaatsen en autosnelwegen die langs de elfde verdieping van appartementen razen, de waan van de dag uitmaken. Ja, Europa verstedelijkt, maar een Japan zal het nooit worden. We zijn te groot, te uitgestrekt. Dat vraagt om een andere mobiliteit.
En dan de voornaamste reden waarom kei-cars gedoemd zijn? Mensen willen ze niet. De auto-industrie kan leren van India. De goedkoopste auto die ik ooit heb getest, was de Tata Nano. Ik reed ermee in India. Het idee was geniaal: een auto van omgerekend 3.000 euro voor een ontwikkelingsland waarvan de meerderheid van de onderste bevolkingslagen nog op scooters reed. Het was baanbrekend. En een flop. Begrijpe wie het kan, maar geen Indiër wou in dat rijdende ei gezien worden. Al gauw spatte de droom van honderdduizenden exemplaren per jaar uiteen. Het stigma deed de Nano de das om. Niemand wil rondrijden in een uitzonderingscategorie. Zelfs al ben je arm. Je wil niet alsdusdanig afgeschilderd worden door je auto. Zeker niet als die eruitziet als een Aixam Mega met een zucht naar een beetje Kering-aura. Als zelfs in India de kleine auto zo’n groot statussymbool is, dan is een E-car commerciële zelfmoord in Europa.
Duizenden Belgische bestuurders volgen Gocar om op de hoogte te blijven en om de beste wagendeals te ontdekken. U toch ook? Blijf op de hoogte:
- Bezoek gocar.be regelmatig
- Volg Gocar op Google Nieuws
- Abonneer op de Gocar-nieuwsbrief
.jpg?width=840)
