Test Volkswagen ID.Buzz LWB: mag het een beetje me...

Nochtans. De Volkswagen ID. Buzz was van meet af aan een auto die meer deed dan alleen mensen vervoeren. Hij bracht een vleugje vrolijkheid terug op onze wegen, iets wat we de voorbije jaren vooral kwijtgeraakt zijn in de stroom van grijze SUV’s, cross-overs die allemaal zo hard op een Tesla Model Y willen lijken en merken die zich amper nog raad weten met het design van een autoneus zonder radiatorrooster.

Goed, retrodesign lijkt altijd een makkelijke uitweg. Maar hoe schaamteloos de ID. Buzz ook naar de iconische T1 verwijst, niemand blijft onbewogen bij deze verschijning. En het werkt. Tijdens de test werden we zelfs aangegaapt door kinderen en jongvolwassenen veel te groen achter hun oren om het origineel nog te kennen. Een bewijs dat het design een schot in de roos is. Dat effect wordt nog versterkt door de tweekleurige lak, die bijna onmisbaar voelt. Ja, ze kost bijna drieduizend euro, maar zonder dat extra kleurtje mist de Buzz zijn ziel. Net als frieten zonder mayo: het stilt de honger, maar het mist smaak.

Ook voor volwassenen

De ingreep in de koets is subtiel en tegelijk doeltreffend. De wielbasis groeit naar 3,24 meter, de totale lengte naar net geen vijf meter. Daarmee behoort de Buzz tot de langste personenwagens die Volkswagen ooit gebouwd heeft. Het is ook zo’n 25 centimeter meer dan de reguliere ID.Buzz. De typische look blijft charmant, maar toegegeven, de proporties van de kortere versie haken net iets evenwichtiger in elkaar. Al vergeef je deze auto alles van zodra je naar zijn typische sympathieke smoel kijkt.

Advertentie – lees hieronder verder

Binnenin verandert de ervaring echter ingrijpend en wacht je dankbaar veel ruimte. De schuifdeuren zijn langer en maken de toegang tot de derde rij ongezien vlot. Het halve klauterwerk van zoveel zevenzitters komt er hier niet aan te pas. Het resultaat is dat je niet enkel kinderen, maar ook volwassenen comfortabel op rij drie kan parkeren. Zelfs met de verschuifbare tweede zitrij in zijn achterste stand blijft er voldoende beenruimte over.

Trage deuren

Nog even over de schuifdeuren. In de praktijk blijken ze een zegen: je kinderen kunnen ze openzwaaien zonder de lak van de buurman te schenden, en de toegang tot het interieur is ongezien comfortabel. Maar daarnaast zijn elektrisch aangestuurde schuifdeuren ook traag, soms besluiteloos bij een dubbele druk op de knop, storingsgevoeliger en, als je ze niet op de optielijst hebt aangevinkt en manueel moet bedienen, loodzwaar.

De kofferruimte verdient zeker een aparte paragraaf, want daar toont de Buzz zijn sterkte. Zelfs met zeven inzittenden blijft er nog een bruikbare koffer over, maar pas wanneer je dederde rij neerklapt, komt de royale laadruimte (tot 2.469 liter) echt vrij. Met alle zitjes plat verandert hij in een halve camionette die probleemloos fietsen, kampeermateriaal of een berg verhuisdozen slikt.

Handig kliksysteem

Planning komt er niet bij kijken, de koffer geeft het allemaal een plaats. Op de optielijst staat ook een zogenaamd Multi-Flex Board, een plankconstructie die je telkens moet in- en uitbouwen. Laat je de plank liggen, dan krijg je een mooie vlakke laadvloer, maar verlies je diepte. Haal je hem weg, dan moet je het ding wel een plaats geven. Bovendien zit er met neergeklapte rijen een hinderlijke spleet waarin kleine spullen onverhoeds kunnen verdwijnen. De twee achterste stoelen zijn trouwens helemaal verwijderbaar voor maximale ruimte. Ze wegnemen en terugzetten vraagt dankzij een handig kliksysteem amper moeite, al vraagt het tillen van de stoelen de nodige spierkracht.

Qua afwerking doet de Buzz wat moet, maar niet veel meer. De frisse kleuren en het luchtige interieurgevoel lopen netjes in de pas met het imago, zeker in combinatie met de optionele panoramische glaspartij. Maar wie goed kijkt en voelt, merkt dat harde plastics de boventoon voeren. Voor een auto die een bedrag van minstens een dikke zestigduizend euro (vanaf € 61.891) op de factuur schrijft, had Volkswagen gerust wat zachtere en waardiger ogende materialen mogen gebruiken.

De lichte stoffen bekleding oogt geweldig in de showroom, maar wie kinderen, voetbal en regenachtige weekends in de Ardennen kent, voelt nu al de vlekkenangst. Ook het multimediasysteem, een weliswaar nobele poging tot eenvoud, is niet kritiekvrij. De points of interest op de kaart van Volkswagen bevatten vaak namen van horecazaken die de boeken al lang hadden dichtgedaan. Daarover weet Google Maps veel meer - maar die kun je dan ook probleemloos koppelen via Apple CarPlay of Android Auto.

Leren inschatten

Technisch komt de LWB meteen met de grotere batterij van 86 kWh en de nieuwe High-Efficiency-motor op de achteras. Deze levert 286 pk - en vooral 560 newtonmeter - voldoende om het ruim 2,6 ton zware busje vlot in beweging te krijgen. Het sprintje naar 100 km/u duurt geen acht seconden, en inhalen op de snelweg verloopt soepel genoeg: zelfs met zeven inzittenden en hun bagage valt de ID.Buzz niet door de mand tijdens het hernemen tussen 80 en 120 km/u.

Het rijgedrag vraagt in het begin om een kleine aanpassing. Geen erg, meestal is het net zo ontspannen, overzichtelijk en zen als in het kortere broertje, mede dankzij de hulp van de intelligente cruisecontrol die niet rechts voorbijsteekt. Maar de combinatie van de erg direct indraaiende neus met de langere wielbasis, betekent dat je extra moet uitkijken om het achterwiel niet tegen een stoeprand te mikken, vooral op kleinere rotondes. Na een zekere gewenning, volgt dat inschattingsvermogen vanzelf.

Over de grip van de testbanden (Continental EcoContact 6Q) zijn we niet echt enthousiast. Op nat wegdek geven ze zich te snel gewonnen. Ook de remkracht is voor verbetering vatbaar en vraagt om een anticiperende rijstijl - hopelijk brengt de facelift soelaas. De ingenieurs mogen ook nog eens naar de demping kijken, want bizar genoeg leidt de lange wielbasis niet tot een nadrukkelijk rustiger rijcomfort. Het is sterk vergelijkbaar met de korte versie, dus mag je over betonplaten of verkeersdrempels al eens een hinderlijke naschok verwachten.

Het stroomverbruik is voor een auto van dit formaat allesbehalve rampzalig, eerder goed zelfs. Reken op zo’n 20 à 21 kWh per 100 kilometer, wat strookt met de officiële WLTP-normen en een realistisch bereik van 350 tot 450 kilometer. Snelladen gaat nu tot 200 kW, wat betekent dat je bij het laadstation twintig minuten hebt om de complimenten van omstanders op je goede autosmaak in ontvangst te nemen en de batterij weer 80% vol is. Een mooie prestatie. Op wisselstroom duurt een volledige lading aan 11 kW een negental uur. Handig is dat de ID.Buzz voorbereid is op bidirectioneel laden, zodat je op termijn je huis kan voeden met zonne-energie via je auto.

Conclusie

De monovolume kon zich geen charmantere comeback wensen dan dit. De ID.Buzz biedt reëel plaats voor zeven volwassenen, voldoende rijbereik voor de meeste gezinnen, laadt snel genoeg om ook langere ritten haalbaar te maken en kent amper concurrentie. Ja, er zijn minpunten – het af en toe bouncy rijcomfort, de remmen, de sobere materialen –, maar ze wegen niet op tegen de totaalervaring en de onverdunde x-factor. Als wij moesten kiezen, dan werd het een LWB, al maakt hij onze bankrekening minstens 5.000 euro lichter dan de korte wielbasis. Slimmeriken kiezen voor de Energy en beperken dan de kloof tot 3.000 euro.