TEST - Voyah Courage (2025): meer dan een dappere...

Goed, laat ons de nonsens over dat boeren – en wat het ons allemaal vertelt over de clichés over Chinezen – even wegfilteren. Dan blijft er eigenlijk een rechttoe-rechtaan vraag over: heeft de Voyah Courage genoeg andere kwaliteiten om de Tesla Model Y en bij uitbreiding de gevestigde Europese orde het vuur aan de schenen te leggen?

Mikken op premium klanten

De gemiddelde Belgische consument kan vast een korte herinnering gebruiken, want die is nog niet erg vertrouwd met het gros van de Chinese merken. Bij het vallen van de naam Voyah hoort hij het wellicht nog in Keulen donderen. Het merk maakt deel uit van het staatsbedrijf Dongfeng en jaagt op premium klanten - dat het merk door Mercedes-dealer Ghistelinck naar België wordt gebracht mag daar een verder teken van zijn. Voyah begon zijn verkenning van de Europese markt met de Free, een grote SUV die overduidelijk voor China was ontworpen en die ook nog altijd in Europa verkrijgbaar is. Met deze Courage, die met zijn 4,73 meter in de categorie van middelgrote SUV’s terechtkomt, belooft Dongfeng een product dat nog meer op onze smaak is afgestemd. Je kan hem beschouwen als de “tweede lichting”, ontworpen met onder meer de Europeaan in het achterhoofd.

De positionering is duidelijk, maar riskant. Met prijzen rond de 45.000 euro (Business) en 50.000 euro (Performance) mikt deze Courage op de Tesla Model Y, de Skoda Enyaq, de Renault Scénic en de Peugeot e-3008.

Advertentie – lees hieronder verder

Lichtspektakel

Visueel is de Courage geen onknappe verschijning, maar het is ook een tikje anoniem - zeker in het zwart van ons testexemplaar. Het zijn vooral de details die het onderscheid moeten maken: het verlichte logo vooraan, de motorkap met daarin een aerodynamische voorvleugel verwerkt, talloze kleine Voyah-embleempjes die als confetti over het radiatorrooster zijn uitgestrooid (een knipoog naar Mercedes) en de opvallende haaienvin op de D-stijl. Ontgrendel de auto en er komt een kort maar opvallend lichtspektakel aan te pas. Tot zelfs een soort van verjaardagsdansje toe dat je uit het infotainmentmenu kunt opdiepen.

En ondanks de heisa in het thuisland China heeft de Courage verzonken deurhendels. Maar Voyah is de kritiek op de veiligheid van deze keuze voor; in het interieur zit een brandhamer om in het ergste geval de ruiten te breken. Niet dat het in België verplicht is, maar het is in elk geval wel een oplossing.

Schuiven en glijden in het interieur

Afgaand op de afwerking binnenin mag Voyah terecht uitpakken met een premium label. Het strakke en opgeruimde dashboard kan rekenen op een degelijke en aangename materiaalkeuze: zacht, alcantara-achtig spul op de deurpanelen en stoelen die bekleed zijn met ‘EcoTex’ (lees: kunstleer van de deftige soort). Het is beter dan in een Tesla en voelt ook allemaal solide aan.

Achterin is het goed toeven. De beenruimte is gigantisch, de hoofdruimte goed. Wel zit je, door het accupakket in de vloer, met je knieën iets hoger opgetrokken dan comfortabel is voor lange ritten. De zetels voorin zijn prima verstelbaar en verwarmd, geventileerd én bieden een massagefunctie die de naam ook echt waardig is, met keuze uit verschillende soorten ‘aanpak’. Het helpt om de premiumbeleving op peil te houden. Jammer dat het geluidssysteem wat plat en krachtloos klinkt.

De absolute blikvanger is het 15 duim grote OLED-infotainmentscherm. Dat staat normaal centraal, maar kan met een simpele veegbeweging (of een druk op de knop) over rails helemaal naar de passagierskant schuiven. In de ‘bioscoopmodus’ schuift het scherm opzij, zakt de passagierszetel in ligstand en komt er een tafeltje uit het dashboard voor je popcorn. Leuk tijdens het laden.

De ergonomie is, zoals vaak bij dit soort ‘smartphones op wielen’, een gemengd verhaal. Fysieke knoppen zijn schaars. De hendels aan het stuur zijn een kopie van vroegere Mercedessen: rechts de automaatpook, links de ruitenwissers én richtingaanwijzers. Dat vraagt gewenning. Meer dan eens pleur je de auto in neutraal terwijl je de ruitenwissers moet hebben. En over ruitenwissers gesproken: de achterruit doet het zonder. Bij typisch Belgisch hondenweer belemmert dat het zicht naar achteren.

Leuke luidspreker

Het infotainmentsysteem zelf is een stap vooruit qua logica, zeker vergeleken met andere landgenoten. De menu’s zijn helderder en duidelijker dan in pakweg een BYD. Vervelend is het gebrek aan ingebouwde navigatie in onze testversie. Je bent dus aangewezen op Apple CarPlay of Android Auto.

En dan zijn er dus die ‘grappen’. De Courage heeft speakers aan de buitenkant. Tik op ‘leuke luidspreker’ op het multimediascherm en omstanders kunnen de auto horen blaffen, miauwen of dus boeren. Je kan zelfs je eigen stem vervormd naar buiten laten galmen, als een soort gecamoufleerde politiewagen. Volstrekt nutteloos, maar we zouden liegen als we zeiden dat de jonge kroost er zich niet danig mee heeft geamuseerd (en stiekem wij soms ook). Het feit dat er parfumpatronen onder de middenconsole zitten, rekenen we zeker tot de aanvaardbare luxe. De geur is bovendien aangenaam en niet overdreven.

Wel een punt van ergernis is afregeling van de ADAS-systemen. De Driver Attention Warning is van het type ‘overbezorgde schoonmoeder’. Kijk één seconde naar het landschap en je wordt op je vingers getikt . Zet je het uit? Dan blijft het systeem je op de achtergrond toch in de gaten houden en begint het na verloop van tijd weer te mekkeren. Europese constructeurs worstelen hier ook mee door de nieuwe EU-regels, maar de Chinezen zijn wel erg Roomser dan de Paus.

Op dreef

We gingen op pad met de Performance Edition van de Courage. Deze heeft twee elektromotoren, goed voor een systeemvermogen van 435 pk en vierwielaandrijving - in de Business Edition is dat 292 pk op enkel de achterwielen. Dat zijn dus stevige adelbrieven.

De eerste indruk is verrassend comfortabel. De ophanging mikt op het etiket van vliegend tapijt en deze SUV werkt verkeersdrempels weg alsof ze er niet zijn. Maar dankzij de actieve dempers op de Performance-versie wordt het nooit waggelend. Een soepele "plof", geen nadeinen. Voor een dynamische wegligging, die de prestaties wel nastreven, staat het geheel net iets te zacht.

De rijmodus Sport legt de auto alvast vlakker in de bocht. Maar pas op: de gasrespons wordt dan wel heel nerveus. De minste beweging van de rechtervoet lanceert de auto. Het is spectaculair, maar verre van verfijnd. Voor dagelijks gebruik is de standaardmodus veruit te verkiezen.

De stuurinrichting – met een wat onwennig zeshoekig stuurwiel – biedt voldoende weerstand en voelt stevig aan, in tegenstelling tot de gevoelloze installaties van veel collega-modellen van Chinese makelij. Echter, veel feedback over wat de voorwielen doen, krijg je niet. De ervaring blijft een beetje synthetisch.

Een groter kritiek punt is de remenergierecuperatie. Die lijkt altijd aan te staan, maar is inconsistent. Er zijn geen peddels aan het stuur om de sterkte te regelen. Een gemiste kans. Bovendien vertraagt de auto niet volledig tot stilstand; eenpedaalrijden is dus niet echt mogelijk. Op de autosnelweg lijkt de regeneratie soms te twijfelen, wat voor een onrustig gevoel zorgt.

Speelbare kaart

Onder de vloer ligt in alle gevallen een LFP-batterij (lithiumijzerfosfaat) van 80 kWh. Een verstandige keuze: LFP is veiliger, gaat langer mee en is goedkoper, al ligt de energiedichtheid wat lager.

Voyah belooft een WLTP-bereik van 440 kilometer voor deze Performance-versie. In de praktijk kwamen we tijdens onze testroute (bij koud weer) uit op een berekend bereik van zo'n 390 kilometer. Acceptabel, maar de Model Y zet je hiermee niet schaakmat. Op onze testrit, met een gezonde mix van wegen, noteerden we een gemiddelde van 19,6 kWh/100 km. Maar dan mag je niet te gretig gebruikmaken van de snedige acceleraties die de 425 paarden in petto hebben. Gaan we echter echt sportief rijden of de snelweg op, dan schiet het verbruik snel hoger dan 20 kWh/100 km.

Voor het laden schermt Voyah met snelheden voor gelijkstroom tot 200 kW. Dat is lang niet onaardig en dankzij de vlakke laadcurve (veel elektrische auto’s halen eerst een hoge piek en vallen dan naar beneden) houdt de Courage zijn lijn aan, waardoor het laden van 10 naar 80 procent in een halfuurtje een speelbare kaart is. Een frunk voor de laadkabels ontbreekt evenwel; die moeten onder de vloer van de koffer (die met ruim 500 liter op papier groot lijkt, maar door de schuine daklijn en hoge vloer wat aan praktische bruikbaarheid inboet).

Voir cette publication sur Instagram

Une publication partagée par MiniTiny (@minitiny.be)

Conclusie

De Chinezen leren razendsnel. De afwerking van deze Courage staat op niveau, de binnenruimte is riant, de LFP-batterijtechniek is robuust en het weggedrag is – zeker met de adaptieve dempers – voldoende Europees afgesteld zij het wat te soepel afgeveerd. Is het allemaal ook genoeg? De Courage betreedt een segment waar de concurrentie moordend is. Toch is dit meer dan een dappere poging en een prima auto voor wie zich wil onderscheiden van de grijze massa of wil opscheppen met een verschuifbaar scherm of een boerende auto. Met deze Courage geeft Voyah een niet onaardig visitekaartje af.

Voor