TEST Volkswagen T2 1979: de zwanenzang

De Volkswagen Transporter verscheen in 1950 op de markt en was meteen een echte revolutie dankzij zijn compacte koetswerk en bijzonder ruime interieur. Hij werd razendsnel de favoriet van zowel vaklui als grote gezinnen, en kende wereldwijd een groot succes. Tot 1967 maakte zijn eerste generatie – logischerwijs Transporter 1 genoemd – furore en bouwde hij de reputatie van het merk mee op. Voor de tweede generatie van deze bestelwagen kon Volkswagen zich dus geen misstap veroorloven.

 Daarom nam de Transporter 2 de architectuur van zijn voorganger grotendeels over, met een luchtgekoelde viercilinder boxermotor in de overhang achterin – een bijzonder robuuste technische oplossing die zijn deugdelijkheid al bewezen had. Toch werden er op het vlak van toegankelijkheid, comfort en veiligheid heel wat stappen vooruit gezet. Zo kreeg de T2 standaard een schuifdeur aan de zijkant, een element dat in 1963 op de T1 was geïntroduceerd maar daar altijd optioneel bleef. De gesplitste voorruit werd definitief ingeruild voor een groot panoramisch raam dat de zichtbaarheid aanzienlijk verbeterde.

 Ook de ergonomie ging erop vooruit: het dashboard was niet langer een eenvoudige metalen plaat met één ronde teller en her en der verspreide bedieningselementen. Net als bij de T1 bood het gamma een ruime keuze aan versies, aangepast aan ieders behoeften: pick-up met enkele of dubbele cabine, chassis-cabines, gesloten bestelwagens en gezinsversies voor personenvervoer.

Lange carrière

Dankzij zijn gemoderniseerde lijn en eenvoud kende de Volkswagen T2 meteen commercieel succes. In 1972 kreeg hij een facelift die je herkent aan de grotere bumpers, de richtingaanwijzers die voortaan gescheiden links en rechts van het ventilatierooster vooraan zitten, en het tankklepje dat voortaan rechtstreeks in de carrosserie geïntegreerd is.

Die facelift ging gepaard met de introductie van de Type 4-motor, een XL-versie van de Kever-motor die eerst een cilinderinhoud van 1,7 liter had. Later werd dit blok, dat ook gebruikt werd in modellen als de 411/412 en de VW-Porsche 914, opgeboord tot 1,8 en zelfs 2,0 liter om almaar meer vermogen te leveren.

In Europa verdwijnt de Volkswagen T2 in 1979 van het toneel om plaats te maken voor de T3, die met zijn hoekige vormgeving perfect inspeelde op de stijl van de vroege jaren tachtig. Maar in Mexico en Brazilië gaat de carrière van de T2 gewoon door. In beide landen verdwijnen de luchtgekoelde motoren geleidelijk ten voordele van watergekoelde blokken. In Mexico kwam er zelfs een dieselversie. Daar stopt het verhaal in 1996, maar in Brazilië blijft de productie verder lopen tot 2013. Daarmee klokt de T2 af op een indrukwekkende carrière van 46 jaar.

Elegant en zeldzaam

De T2 die we van D’Ieteren – sinds 1948 de invoerder van Volkswagen in België – mochten testen, is een van de allerlaatste Europese exemplaren: hij rolde van de band in 1979. Bovendien gaat het om een zeldzame uitvoering, een speciale reeks genaamd ‘Maxiberline’, met ongebruikelijke specificaties. Dit busje heeft niet alleen een tweekleurige lak in bruin en beige, maar is ook een achtzitter met zetels in stof en bruin skai in pure jaren tachtig-sfeer. Tot slot beschikt hij over het zeldzame schuifdak dat het interieur overspoelt met licht.

 Voor de aandrijving van deze T2 zorgt een motor van 1.970 cc, goed voor 70 pk bij 4.200 tr/min. Hij is gekoppeld aan een handgeschakelde vierversnellingsbak en haalt, met een beetje meewind, een topsnelheid van 127 km/u.

Lastig weggedrag

Zoals alle Volkswagen Transporters met achterin geplaatste motor is ook de T2 wat onwennig om mee te rijden, want je zit letterlijk boven de vooras, met je benen bijna tegen de voorzijde aan. Die rijpositie verrast, zeker bij manoeuvres. Het grote stuur staat bijna horizontaal opgesteld en herinnert eraan dat er geen stuurbekrachtiging is. Al is dat niet echt nodig, aangezien de aandrijflijn zich helemaal achteraan bevindt.

De viercilinder boxermotor van Volkswagen stond nooit bekend om zijn stille werking. In de T2 klinkt hij echter merkbaar minder aanwezig dan in de Kever, een indruk die vooral te danken is aan de lange wielbasis. De motor zit ver genoeg van de oren van de bestuurder.

Met 70 pk en een leeggewicht van 1.300 kg mag je geen wonderbaarlijke prestaties verwachten. Toch zijn de acceleraties voldoende om mee te kunnen met het huidige verkeer en om ontspannen te cruisen, met de linkerelleboog nonchalant tegen de deur. Aan dat rustige tempo lijkt hij moeiteloos de hele wereld aan te kunnen.

De architectuur van de T2 maakt hem bijzonder gevoelig voor zijwind, waardoor je voortdurend kleine correcties aan het stuur moet uitvoeren. Dat wekt niet bepaald vertrouwen, zeker omdat de voorkant van de wagen wat licht aanvoelt. Voeg daar nog een versnellingsbak aan toe met een vaag schakelschema, en je krijgt een voertuig dat wat gewenning vergt voor je het echt onder de knie hebt.

Waardevaste klassieker

Een Volkswagen T2 koop je al lang niet meer voor een paar duizend euro. Het model is enorm gegeerd bij liefhebbers van luchtgekoelde Volkswagens, en de prijzen zijn de voorbije jaren fors gestegen. Sinds de coronacrisis is de hype rond retrobusjes alleen maar toegenomen, wat de populariteit van dit iconische model nog verder heeft aangewakkerd.

 Vandaag koop je voor 10.000 euro hooguit een exemplaar dat een volledige restauratie nodig heeft. Voor een T2 in degelijke staat moet je rekenen op 15.000 tot 25.000 euro. Zeldzamere versies zoals het model dat wij konden testen, of kampeeruitvoeringen omgebouwd door Westfalia, gaan vlot over de 35.000 euro, afhankelijk van hun restauratiegraad en uitrusting.

Op zoek naar een auto? Zoek, vind en koop het beste model op Gocar.be