Annelies Verlinden, minister van Justitie, gaf het zelf toe: het is onmogelijk om een betrouwbaar cijfer te geven van het aantal ernstige verkeersovertredingen dat de voorbije jaren verjaard is. De Luikse volksvertegenwoordiger Gilles Foret (MR) stelde haar deze vraag tijdens een interpellatie in de Kamer over de inefficiëntie van justitie in verkeerszaken. Hij wilde ook weten of er automatische prioriteitssystemen bestaan om te vermijden dat zware overtredingen in de vergeetput belanden omdat ze niet op tijd behandeld worden. Het antwoord is kort: parketten geven voorrang aan de zwaarste dossiers en aan recidivisten. Maar nee, er bestaat geen geavanceerd digitaal hulpmiddel of geautomatiseerd waarschuwingssysteem. Maar wie kijkt daar nog van op?
Al in 2018
De verjaring is de wettelijke termijn waarna een dossier niet meer tot vervolging kan leiden. Vandaag bedraagt die termijn twee jaar, maar dat is niet altijd zo geweest. Tot 2018 bedroeg de verjaringstermijn namelijk slechts één jaar, tot een wet die termijn verdubbelde om de parketten wat meer ademruimte te geven. Zeven jaar later blijkt die extra zuurstof duidelijk niet voldoende. Annelies Verlinden kondigt daarom een nieuw wetsvoorstel aan dat de termijn op drie jaar zou brengen. Dat is dus al de tweede verhoging in minder dan tien jaar tijd.
Concreet zouden de politieparketten binnenkort dus drie jaar de tijd krijgen vanaf de datum van de feiten om de overtreder te dagvaarden, met andere woorden hem officieel voor de politierechtbank te laten verschijnen. In de praktijk kan die termijn zelfs nog verlengd worden. Onderbrekingsdaden kunnen de teller namelijk opnieuw op nul zetten en een tweede termijn van dezelfde duur openen. In theorie zou het parket dus in totaal zes jaar de tijd kunnen hebben. Dat geeft flink wat marge.
Advertentie – lees hieronder verder
Verkeerde oplossing
Tegenover SudInfo wijst verkeersadvocaat Bruno Gysels op een gelijkaardig project dat exact dezelfde logica volgt: de wettelijke termijn voor het versturen van processen-verbaal zou van 14 naar 30 dagen gaan omdat de politie de huidige deadlines niet meer haalt. Agenten verdrinken namelijk in miljoenen pv’s voor kleine snelheidsovertredingen (70% van alle overtredingen). Het is hetzelfde mechanisme en uiteindelijk dezelfde bekentenis: in een systeem dat te weinig middelen heeft om dossiers op tijd te behandelen, worden de termijnen verlengd in plaats van de middelen versterkt.
Nochtans bestaan er oplossingen. Leven we niet in het digitale tijdperk? Zet artificiële intelligentie onze professionele gewoontes en het beheer van gegevens niet volledig op zijn kop? Natuurlijk wel, maar daar ging de minister in haar antwoord niet op in. De overheid geeft dus liever extra tijd aan een instelling die al als te traag wordt beschouwd, dan haar de middelen te geven om sneller te werken.
Rechters zullen nee zeggen
Bruno Gysels gaat in zijn redenering nog een stap verder. Volgens hem zou meer tijd geven aan de parketten zelfs het omgekeerde effect kunnen hebben. Magistraten gebruiken een begrip dat nergens wettelijk vastgelegd is: de redelijke termijn. Dat is de beoordeling door een rechter van de tijd die verstreken is tussen de feiten en de zitting. Wanneer die termijn buitensporig lang lijkt, kan de rechter de straf verminderen, een eenvoudige opschorting uitspreken of, in de meest extreme gevallen, alleen een schuldverklaring zonder enige straf uitspreken. Misschien is dat nog het ergste: een lange en dure procedure die uiteindelijk geen enkel effect heeft.
Op zoek naar een auto? Zoek, vind en koop het beste model op Gocar.be
