Ja, dit ding met zijn afgeronde, zelfs logge vormen en vier deuren is wel degelijk een Bugatti. We vergeven het je graag als dit model je niets zegt, want zijn verhaal is allesbehalve alledaags.
Onverwachte wedergeboorte
Om de Bugatti EB112 te begrijpen, moeten we terug naar de hergeboorte van Bugatti onder impuls van Romano Artioli. In 1987 koopt de Italiaanse zakenman de rechten op het merk, dat al meer dan dertig jaar verdwenen was, en richt Bugatti Automobili op in Campogalliano, Italië. De ambitie is niet min: een mythische naam nieuw leven inblazen met de meest geavanceerde technologie van dat moment.
Advertentie – lees hieronder verder
Torenhoge ambities
De eerste grote stunt wordt de EB110, voorgesteld in 1991. Koolstofchassis, een 3,5 liter V12 met vier turbo’s, vierwielaandrijving: meteen een supercar die op handen wordt gedragen. Maar Romano Artioli denkt groter, want Bugatti was nooit alleen een merk van supercars. In het verleden was er ook de beroemde Type 41 Royale. De Italiaanse ondernemer droomt van een moderne interpretatie van die legendarische limousine, zij het iets compacter. En vooral: met een uitgesproken sportief karakter.
Een berline buiten categorie
Technisch was de EB112 zo scherp als een sportieve coupé. Zijn koolstofvezelchassis was afgeleid van dat van de EB110 en gekoppeld aan een atmosferische 6,0 liter V12 met 460 pk en 590 Nm koppel. De kracht gaat naar de vier wielen, maar het is wel een manuele zesbak die de acceleraties in goede banen leidt. Op papier ging hij van 0 naar 100 km/u in 4,3 seconden en haalde hij 300 km/u. Voor een vierdeurs uit het begin van de jaren negentig was dat ronduit brutaal.
Getekend door Giugiaro
Het ontwerp kwam van Giorgetto Giugiaro (Italdesign), die tal van knipogen naar de Bugatti-geschiedenis verwerkte. De centrale lijn over de carrosserie en de gesplitste achterruit verwezen naar de Type 57 SC Atlantic, terwijl de hoefijzergrille opnieuw centraal stond. Zelfs de paraplu die bij de auto hoorde, trok dat door, met een handvat geïnspireerd op de olifant van Rembrandt Bugatti, de mascotte van de Royale. Al moeten we toegeven: het geheel oogt ook behoorlijk zwaar. Te veel van het goede?
Abrupt einde
De EB112 had een nieuwe weg kunnen openen voor Bugatti. Maar het avontuur in Campogalliano eindigt bruusk in 1995, met het faillissement van Bugatti Automobili. Een rijdend prototype stond op het Autosalon van Genève in 1993, twee maquettes bestonden al en enkele preproductiechassis waren in opbouw. Daar had het verhaal kunnen stoppen… ware het niet dat de Monegaskische zakenman Gildo Pallanca Pastor een deel van dat erfgoed redde door activa van Bugatti Automobili over te nemen. Hij besliste vervolgens om nog twee extra EB112’s af te werken.
1,7 miljoen euro
Op de RM Sotheby’s-veiling van Monaco 2026 werd het tweede chassis dat door Pastor werd afgewerkt – en dus de laatste van de drie gebouwde EB112’s – verkocht. Met amper 388 km op de teller en recent nog onderhouden voor meer dan 37.000 euro, ging hij onder de hamer voor 1.692.500 euro. Dat is ongeveer de prijs van een EB110 GT… maar met nog meer exclusiviteit.
Een mooi stukje geschiedenis… dat niet helemaal zonder vervolg bleef, want Bugatti bedacht later nog andere vierdeursmodellen, zoals de EB218 en de 16C Galibier, al gingen die nooit in serieproductie.
Ontdek alle oldtimers op Autoclassic.be
Op zoek naar een auto? Zoek, vind en koop het beste model op Gocar.be
