Deze verdwenen merken blijven de gemoederen beroeren. Maar waarom is een verzamelaar bereid om fortuinen neer te tellen voor een naam die niet meer bestaat – en die vaak alleen nog bekend is bij een kleine kring van kenners?
De mythische uitstraling
Deze fascinerende merken hebben één ding gemeen: hun verhaal overstijgt ruimschoots hun technische specificaties. Wanneer een merk verdwijnt, stopt het met evolueren. Maar net daardoor kan het uitgroeien tot een mythe: wat stilstaat, wordt tijdloos.
Een perfect voorbeeld? Duesenberg. In de jaren 1920 en 1930 stond dit Amerikaanse merk symbool voor overdadige luxe en brute kracht. Destijds betekende de uitdrukking It’s a Duesy letterlijk: “Dit is uitzonderlijk.” Niet onterecht: met hun weelderige koetswerken en achtcilindermotoren die soms tot 400 pk leverden – in een tijd waarin de meeste auto’s amper 100 km/u haalden – werden Duesenbergs beschouwd als heuse legendes. Vandaag, negentig jaar later, is die magie nog niet verdwenen. Op veilingen halen ze moeiteloos bedragen van meer dan een miljoen euro. Niet slecht voor vooroorlogse auto’s, een segment dat zogezegd op zijn retour is. Hoe verklaar je zulke prijzen? Zeldzaamheid, uiteraard, maar ook het feit dat deze auto’s een bepaald soort grootsheid belichamen van een Amerika dat zonder grenzen durfde te dromen.
Advertentie – lees hieronder verder
Ook in Europa kennen we zulke verhalen: naast Bugatti, Rolls-Royce en Bentley, die vandaag nog altijd bestaan, stonden merken als Hispano-Suiza, Isotta-Fraschini, Delage en Lagonda ooit symbool voor pure, ambachtelijke luxe, op maat gemaakt voor koningen en sterren. Vandaag zorgen die merken op veilingen voor minder ophef (met uitzondering van Hispano), wellicht omdat ze hun exclusiviteit met elkaar moesten delen…
De zeldzaamheid
Wat de prijs écht kan doen exploderen? Absolute zeldzaamheid, zeker als die gepaard gaat met een buitengewone geschiedenis en een overtuigend product. En daar zijn aan beide kanten van de Atlantische Oceaan mooie voorbeelden van.
We keren eerst terug naar Amerika, voor het symbool van een gebroken droom: Tucker. In 1948 wilde Preston Tucker de auto-industrie op zijn kop zetten met de Tucker 48, een vooruitstrevend model met meedraaiende koplampen, veiligheidsgordels en een motor achterin. Een visionaire wagen, die echter hard aangepakt werd door de gevestigde constructeurs. Slechts 51 exemplaren rolden van de band voor het bedrijf failliet ging. De mislukking was zó spectaculair dat het een legende werd, vereeuwigd door Francis Ford Coppola. Vandaag haalt elke Tucker die opnieuw opduikt astronomische bedragen, tot bijna twee miljoen euro.
In Italië, begin jaren zestig, breken er hevige ruzies uit aan de top bij Ferrari. Heel wat ingenieurs gooien de handdoek in de ring en richten hun eigen automerk op: ATS. Op papier klopt alles: een eigenzinnige V8 centraal achterin, een oogverblindend design en de beste ingenieurs ter wereld om het geheel af te stemmen. Toch wordt het een totale flop. De oprichters lieten het project al snel vallen... Er werden slechts twaalf exemplaren gebouwd en sinds 2009 is er geen enkele meer openbaar verkocht. Maar zonder twijfel zou deze parel vandaag voor een buitensporig bedrag van eigenaar wisselen. Is zeldzaamheid dan niets zonder een vleugje tragedie?
De nationale trots
Voor de Tweede Wereldoorlog was Frankrijk hét land van de luxemerken. Maar na de oorlog liep het helemaal anders. Merken als Bugatti, Delahaye, Delage en Talbot-Lago werden genegeerd in het relanceplan van de overheid en verdwenen stilaan van het toneel vanaf het begin van de jaren vijftig. In de buurlanden daarentegen bloeide het segment weer op: denk maar aan de Jaguar XK120 in Groot-Brittannië en, nog pijnlijker, aan de Mercedes 300 SL en Ferrari 250 bij de voormalige tegenstanders.
Verschillende ondernemers probeerden Frankrijk weer een plaats te geven op de kaart van luxewagens. Van al die pogingen blijven er twee die nog altijd tot vurige gesprekken, nostalgie én hoge prijzen leiden bij onze zuiderburen: Facel Vega (1954–1964) en, iets recenter, Venturi, dat in 1985 werd opgericht.
Een nog sprekender voorbeeld? Monteverdi, afkomstig uit een land dat we eerder kennen van bergen, chocolade en banken: Zwitserland. Oprichter Peter Monteverdi was teleurgesteld in de kwaliteit van de Italiaanse GT’s die hij verkocht en besloot dan maar zijn eigen merk op te richten. Hij haalde stevige V8-motoren uit Amerika, een populaire formule in die tijd, die krachtige prestaties én betrouwbaarheid bood aan een schappelijke prijs. Het avontuur was van korte duur, maar de modellen zijn nog steeds zeer gegeerd in Zwitserland en zelfs daarbuiten. Zeg nu zelf: hoe cool is het om een bloedmooie Zwitserse GT te bezitten met een naam die Italiaans klinkt?
Een verdwenen genre
Pure roadsters en lichte bommetjes op wielen: het zijn twee autotypes die (bijna) volledig van de markt verdwenen zijn. De Britten – met hun MG, Triumph en Austin-Healey – waren dé specialisten van het eerste type. De Fransen maakten dan weer naam met modellen als de Peugeot 205 GTI, Renault Clio Williams en Citroën Saxo VTS, die tot de tweede categorie behoren.
Natuurlijk waren beide autogenres niet exclusief voor die landen, maar ze spreken nog altijd tot de verbeelding van veel liefhebbers. Daarin herkennen ze een soort puurheid die vandaag ver te zoeken is. Toch werkt nostalgie niet voor beide types op dezelfde manier: de eerste categorie verliest aan belangstelling, terwijl de tweede net aan een revival bezig is.
Op zoek naar een auto? Zoek, vind en koop het beste model op Gocar.be
